Bu günlerde dünyayı bir fotoğraf makinesinin objektifinden izliyorum ve bu bana güven veriyor; çevremdeki gerçekler çerçevelenip kesin olarak tanımlanmış gibi geliyor. Herşey, görüşümün ve belleğimin bir tür yardımcı organı, varlığımın bir uzantısı olan karenin içinde kapalı olduğu için onları kavrarken, evrenin uçsuz bucaksızlığından kaynaklanan o rahatsız edici baş dönmelerine kapılmıyorum...
İnsan gözü ile fotoğraf makinesinin objektifi arasındaki benzerlik, bu mesleğin ana ilkelerini bilen biri için gayet açıktır. Ancak karanlık odada çalışıldığında söz konusu olan bu benzerlik, genişlemeye başlar; gözlerimin önünde meydana gelen olay, içimizde, beynimizde gerçekleşen sürecin aynısıdır. Her ne kadar bu işlemi yıllardır yapıyor olsam da, görüntülerin kâğıt üzerinde belirdiğini her görüşümde ürpermeden edemiyorum; sanki ...... birinin bedeninin suyun dibinden bana doğru yükseldiğini görüyorum.
Paolo Maurensig
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder